Δευτέρα 19 Απριλίου 2010
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ
Βιογραφικά
Υποψήφιος Πειθαρχικού Συμβουλίου
Ιωάννης Κλωνιζάκης (Πολιτικός Μηχανικός)
Γεννήθηκε στα Χανιά στις 8-10-1940. Εγκύκλιες σπουδές έκανε στα Χανιά.
Tο 1959 εισήχθη στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών, την οποία τελείωσε το 1964.
Κατά την διάρκεια των σπουδών του υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Κρητών Σπουδαστών και μέλος του Δ. Συμβουλίου του Συλλόγου Σπουδαστών Ε. Μ. Π.
Από τον Οκτώβριο του 1964 ως τον Ιανουάριο 1967 υπηρέτησε ως έφεδρος Αξιωματικός του μηχανικού.
Εργάσθηκε ως μηχανικός μέχρι τον Αύγουστο 1968 στην Αθήνα και στο Μενίδι Αττικής, οπότε και συνελήφθη για την συμμετοχή του στην οργάνωση “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ” που με επικεφαλής τον αείμνηστο ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ οργάνωσαν την απόπειρα ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ κατά του δικτάτορα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ. Δικάστηκε σε 24 χρόνια κατά συγχώνευση, για παράβαση του Νόμου 509 ως οδηγός, για συμμετοχή στην απόπειρα και παράβαση του Νόμου περί εκρηκτικών. Φυλακίστηκε στο ΕΑΤ ΕΣΑ και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Κορυδαλλού, μετά την δίκη του 1968.
Από τον Κορυδαλλό το καθεστώς της δικτατορίας, την παραμονή Χριστουγέννων του 1968, τον μετέφερε μαζί με τους Βερυβάκη, Γιώτα, Λεκανίδη κ.λ.π. στις φυλακές της Αίγινας.
Από τις φυλακές της Αίγινας τον Ιούνιο του 1971 και μετά την δραπέτευση του αγωνιστή Νίκου Ζαμπέλη, στην οποία βοήθησε σε συνεργασία με τον Στάθη Γιώτα, μεταφέρθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού και από κει στις φυλακές υψίστης Ασφαλείας της Κέρκυρας.
Ξαναδικάστηκε για την συμμετοχή του στην Δραπέτευση Ζαμπέλη.
Στην Κέρκυρα συμμετείχε με τους Σήφη Βαλυράκη και Μπάμπη Γεωργακάκη στην οργάνωση της δραπέτευσης του Σήφη Βαλυράκη.
Στην Κέρκυρα συγκρατούμενοί του ήταν ο Νίκος Καλούδης, ο Γρηγόρης Φαράκος, ο Θανάσης Μπάρας, ο Βασίλης Φίλιας, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο Αντώνης Μιχαλακέας και άλλοι.
Από την Κέρκυρα αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1973 με την Αμνηστία που δόθηκε τότε, συμπληρώνοντας πέντε χρόνια και μια μέρα φυλακής.
Μετά την αποφυλάκιση του ασχολήθηκε με την μελέτη έργων στην Αθήνα και τα Χανιά ως ελεύθερος επαγγελματίας.
Συμμετείχε στις Εθνικές Εκλογές το 1974 και το 1977 ως υποψήφιος της Ένωσης Κέντρου.
Τον Οκτώβριο του 1978 εξελέγη Δήμαρχος Χανίων.
Κατά την διάρκεια της τετραετίας της Δημαρχίας του υπήρξε μέλος, του Δ. Σ. του ΟΑΔΥΚ, της ΑΝΕΚ της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος, μέλος της αντιπροσωπείας της Ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο Στρασβούργο μέχρι τον Οκτώβριο του 1983.
Υπήρξε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Ορίστηκε μέλος του πρώτου Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Χανίων μετά από κοινή πρόταση των Βουλευτών Π. Πολυχρονίδη και Στ. Παπαδόπετρου.
Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Αντιπροσωπείας του Τ.Ε.Ε. επί εξαετία, μέλος του Δ. Σ. του Πανελληνίου Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών και αντιπρόεδρος επί διετία. Επίσης υπήρξε μέλος της Δ.E. και της αντιπροσωπείας του τοπικού τμήματος Δυτικής Κρήτης του Τ.Ε.Ε και μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του τοπικού τμήματος Δυτικής Κρήτης του Τ.Ε.Ε.
Υποψήφιου Αντιπροσωπείας ΤΕΕ-ΤΔΚ
1)Ηλιάννα Αρχοντάκη (Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης)
Είναι Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης απόφοιτος του Πολυτεχνείου Κρήτης (2000), με μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα Συστήματα Παραγωγής.
Είναι υπάλληλος στον ΕΛΚΕ Πολυτεχνείου Κρήτης, διδάσκει Πληροφορική και είναι αξιολογητής του ΕΟΜΜΕΧ στα πλαίσια του ΕΣΠΑ.
2)Ιωάννης Βόρδος (Πολιτικός Μηχανικός)
3)Γεωργία Βουράκη ( Πολιτικός Μηχανικός)
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Είναι Πολιτικός Μηχανικός, απόφοιτος του Αριστοτέλειου Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ. 2003), με μεταπτυχιακό δίπλωμα εξειδίκευσης, στις ‘Αναστηλώσεις- Αποκαταστάσεις Μνημείων και Συνόλων’ απόφοιτος 2006 του Καθολικού Πανεπιστημίου του Leuven (KUL), στο Βέλγιο (διπλωματική εργασία σε συνεργασία με το Γενικό τμήμα & το Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης). Το 2004 (Οκτώβριος-Νοέμβριος) εργάστηκε στο εργοτάξιο του Παρθενώνα- ΥΠ.ΠΟ. στα πλαίσια του μεταπτυχιακού της τίτλου εξειδίκευσης. Από το 2005-2009 έχει εργαστεί σαν ελεύθερος επαγγελματίας, σαν υπάλληλος σε ιδιωτικά γραφεία και σαν συμβασιούχος υπάλληλος Πολιτικός Μηχανικός του Τ.Δ.Π.Ε.Α.Ε.- ΥΠ.ΠΟ. (Γραφείο Τειχών) και της 28ης ΕΒΑ-ΥΠ.ΠΟ. στα Χανιά. Από τον Ιούλιο του 2009 εργάζεται σαν μόνιμος υπάλληλος, Πολιτικός Μηχανικός του Δήμου Νέας Κυδωνίας.
Από το 2005 μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε ομάδες εργασίας του ΤΕΕ όπως την ομάδα εργασίας Καταγραφής Σεισμικής Επικινδυνότητας Κτιρίων βλ. ΕΠΑΝΤΥΚ & την ομάδα εργασίας 'Καταγραφής Διατηρητέων Κτιρίων' και ακόμα έχει συμμετάσχει με ανάρτηση πόστερ σε συνεργασία με το Γραφείο Τειχών-28η ΕΒΑ, στο συνέδριο Οχυρωματικής Αρχιτεκτονικής, στη Χίο -Σεπτέμβριο 2008-.
Στις εκλογές του ΤΕΕ κατέρχεται με την Α.Κ.Μ. (Ανεξάρτητη Κίνηση Μηχανικών) στο ΤΕΕ-ΤΔΚ .
4)Μιλτιάδης Κλωνιζάκης (Δομοστατικός Μηχανικός)
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στα Χανιά και φοίτησε στην Σχολή των Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Σεφιλντ από όπου αποφοίτησε το 2001. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τομέα της Πολεοδομίας και του Αστικού Σχεδιασμού, τις οποίες ολοκλήρωσε με επιτυχία το 2002.
Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στα Χανιά και είναι μελετητής και ιδιωτικών και δημοσίων έργων.
Είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (Ε.Δ.Η.Ν) –Νεολαίας Αλέκου Παναγούλη και δραστηριοποιείται στους χώρους των κινημάτων.
Είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδός/ Τ.Δ.Κ
5)Παντελή - Γεωργίου Μανουσάκης (Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης)
Γεννήθηκε στα Χανιά το έτος 1959 , άρχισε τις σπουδές του Τεχνολόγου Μηχανολόγου Μηχανικού στα Κ.Α.Τ.Ε.Ε Ηρακλείου το έτος 1977.καί από το 1982 ασχολείται με ηλεκτρομηχανολογικές μελέτες και επιβλέψεις.
Φοίτησε στο Τμήμα Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα από όπου απεφοίτησε το 1993.
Είναι μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ-ΤΔΚ.
Στις εκλογές του ΤΕΕ κατέρχεται με την Α.Κ.Μ. (Ανεξάρτητη Κίνηση Μηχανικών) στο ΤΕΕ-ΤΔΚ .
6)Μιχάλης Φιλιππου (Πολιτικός Μηχανικός)
Υποψήφιος Πειθαρχικού Συμβουλίου
Ιωάννης Κλωνιζάκης (Πολιτικός Μηχανικός)
Γεννήθηκε στα Χανιά στις 8-10-1940. Εγκύκλιες σπουδές έκανε στα Χανιά.
Tο 1959 εισήχθη στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών, την οποία τελείωσε το 1964.
Κατά την διάρκεια των σπουδών του υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Κρητών Σπουδαστών και μέλος του Δ. Συμβουλίου του Συλλόγου Σπουδαστών Ε. Μ. Π.
Από τον Οκτώβριο του 1964 ως τον Ιανουάριο 1967 υπηρέτησε ως έφεδρος Αξιωματικός του μηχανικού.
Εργάσθηκε ως μηχανικός μέχρι τον Αύγουστο 1968 στην Αθήνα και στο Μενίδι Αττικής, οπότε και συνελήφθη για την συμμετοχή του στην οργάνωση “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ” που με επικεφαλής τον αείμνηστο ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ οργάνωσαν την απόπειρα ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ κατά του δικτάτορα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ. Δικάστηκε σε 24 χρόνια κατά συγχώνευση, για παράβαση του Νόμου 509 ως οδηγός, για συμμετοχή στην απόπειρα και παράβαση του Νόμου περί εκρηκτικών. Φυλακίστηκε στο ΕΑΤ ΕΣΑ και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Κορυδαλλού, μετά την δίκη του 1968.
Από τον Κορυδαλλό το καθεστώς της δικτατορίας, την παραμονή Χριστουγέννων του 1968, τον μετέφερε μαζί με τους Βερυβάκη, Γιώτα, Λεκανίδη κ.λ.π. στις φυλακές της Αίγινας.
Από τις φυλακές της Αίγινας τον Ιούνιο του 1971 και μετά την δραπέτευση του αγωνιστή Νίκου Ζαμπέλη, στην οποία βοήθησε σε συνεργασία με τον Στάθη Γιώτα, μεταφέρθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού και από κει στις φυλακές υψίστης Ασφαλείας της Κέρκυρας.
Ξαναδικάστηκε για την συμμετοχή του στην Δραπέτευση Ζαμπέλη.
Στην Κέρκυρα συμμετείχε με τους Σήφη Βαλυράκη και Μπάμπη Γεωργακάκη στην οργάνωση της δραπέτευσης του Σήφη Βαλυράκη.
Στην Κέρκυρα συγκρατούμενοί του ήταν ο Νίκος Καλούδης, ο Γρηγόρης Φαράκος, ο Θανάσης Μπάρας, ο Βασίλης Φίλιας, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο Αντώνης Μιχαλακέας και άλλοι.
Από την Κέρκυρα αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1973 με την Αμνηστία που δόθηκε τότε, συμπληρώνοντας πέντε χρόνια και μια μέρα φυλακής.
Μετά την αποφυλάκιση του ασχολήθηκε με την μελέτη έργων στην Αθήνα και τα Χανιά ως ελεύθερος επαγγελματίας.
Συμμετείχε στις Εθνικές Εκλογές το 1974 και το 1977 ως υποψήφιος της Ένωσης Κέντρου.
Τον Οκτώβριο του 1978 εξελέγη Δήμαρχος Χανίων.
Κατά την διάρκεια της τετραετίας της Δημαρχίας του υπήρξε μέλος, του Δ. Σ. του ΟΑΔΥΚ, της ΑΝΕΚ της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος, μέλος της αντιπροσωπείας της Ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο Στρασβούργο μέχρι τον Οκτώβριο του 1983.
Υπήρξε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Ορίστηκε μέλος του πρώτου Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Χανίων μετά από κοινή πρόταση των Βουλευτών Π. Πολυχρονίδη και Στ. Παπαδόπετρου.
Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Αντιπροσωπείας του Τ.Ε.Ε. επί εξαετία, μέλος του Δ. Σ. του Πανελληνίου Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών και αντιπρόεδρος επί διετία. Επίσης υπήρξε μέλος της Δ.E. και της αντιπροσωπείας του τοπικού τμήματος Δυτικής Κρήτης του Τ.Ε.Ε και μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του τοπικού τμήματος Δυτικής Κρήτης του Τ.Ε.Ε.
Υποψήφιου Αντιπροσωπείας ΤΕΕ-ΤΔΚ
1)Ηλιάννα Αρχοντάκη (Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης)
Είναι Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης απόφοιτος του Πολυτεχνείου Κρήτης (2000), με μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα Συστήματα Παραγωγής.
Είναι υπάλληλος στον ΕΛΚΕ Πολυτεχνείου Κρήτης, διδάσκει Πληροφορική και είναι αξιολογητής του ΕΟΜΜΕΧ στα πλαίσια του ΕΣΠΑ.
2)Ιωάννης Βόρδος (Πολιτικός Μηχανικός)
3)Γεωργία Βουράκη ( Πολιτικός Μηχανικός)
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Είναι Πολιτικός Μηχανικός, απόφοιτος του Αριστοτέλειου Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ. 2003), με μεταπτυχιακό δίπλωμα εξειδίκευσης, στις ‘Αναστηλώσεις- Αποκαταστάσεις Μνημείων και Συνόλων’ απόφοιτος 2006 του Καθολικού Πανεπιστημίου του Leuven (KUL), στο Βέλγιο (διπλωματική εργασία σε συνεργασία με το Γενικό τμήμα & το Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης). Το 2004 (Οκτώβριος-Νοέμβριος) εργάστηκε στο εργοτάξιο του Παρθενώνα- ΥΠ.ΠΟ. στα πλαίσια του μεταπτυχιακού της τίτλου εξειδίκευσης. Από το 2005-2009 έχει εργαστεί σαν ελεύθερος επαγγελματίας, σαν υπάλληλος σε ιδιωτικά γραφεία και σαν συμβασιούχος υπάλληλος Πολιτικός Μηχανικός του Τ.Δ.Π.Ε.Α.Ε.- ΥΠ.ΠΟ. (Γραφείο Τειχών) και της 28ης ΕΒΑ-ΥΠ.ΠΟ. στα Χανιά. Από τον Ιούλιο του 2009 εργάζεται σαν μόνιμος υπάλληλος, Πολιτικός Μηχανικός του Δήμου Νέας Κυδωνίας.
Από το 2005 μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε ομάδες εργασίας του ΤΕΕ όπως την ομάδα εργασίας Καταγραφής Σεισμικής Επικινδυνότητας Κτιρίων βλ. ΕΠΑΝΤΥΚ & την ομάδα εργασίας 'Καταγραφής Διατηρητέων Κτιρίων' και ακόμα έχει συμμετάσχει με ανάρτηση πόστερ σε συνεργασία με το Γραφείο Τειχών-28η ΕΒΑ, στο συνέδριο Οχυρωματικής Αρχιτεκτονικής, στη Χίο -Σεπτέμβριο 2008-.
Στις εκλογές του ΤΕΕ κατέρχεται με την Α.Κ.Μ. (Ανεξάρτητη Κίνηση Μηχανικών) στο ΤΕΕ-ΤΔΚ .
4)Μιλτιάδης Κλωνιζάκης (Δομοστατικός Μηχανικός)
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στα Χανιά και φοίτησε στην Σχολή των Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Σεφιλντ από όπου αποφοίτησε το 2001. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τομέα της Πολεοδομίας και του Αστικού Σχεδιασμού, τις οποίες ολοκλήρωσε με επιτυχία το 2002.
Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στα Χανιά και είναι μελετητής και ιδιωτικών και δημοσίων έργων.
Είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (Ε.Δ.Η.Ν) –Νεολαίας Αλέκου Παναγούλη και δραστηριοποιείται στους χώρους των κινημάτων.
Είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδός/ Τ.Δ.Κ
5)Παντελή - Γεωργίου Μανουσάκης (Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης)
Γεννήθηκε στα Χανιά το έτος 1959 , άρχισε τις σπουδές του Τεχνολόγου Μηχανολόγου Μηχανικού στα Κ.Α.Τ.Ε.Ε Ηρακλείου το έτος 1977.καί από το 1982 ασχολείται με ηλεκτρομηχανολογικές μελέτες και επιβλέψεις.
Φοίτησε στο Τμήμα Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα από όπου απεφοίτησε το 1993.
Είναι μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ-ΤΔΚ.
Στις εκλογές του ΤΕΕ κατέρχεται με την Α.Κ.Μ. (Ανεξάρτητη Κίνηση Μηχανικών) στο ΤΕΕ-ΤΔΚ .
6)Μιχάλης Φιλιππου (Πολιτικός Μηχανικός)
Τρίτη 6 Απριλίου 2010
Θέσεις: Μελέτες Δημοσίων Έργων «από τον 716/77 στον 3316/05»
1. Εισαγωγή.
Η εκπόνηση μελετών δημοσίων έργων αποτελεί τον βασικό και κύριο συντελεστή της διαδικασίας παραγωγής έργων στη χώρα μας. ‘Άλλος εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι η υλοποίησή τους, δηλαδή η κατασκευή των έργων που βασίζεται στη μελέτη.
Μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, το τοπίο στον τομέα της ανάθεσης μελετών ήταν θολό, πράγμα που σε συνάρτηση με την είσοδο της Ελλάδας στην τότε Ε.Ο.Κ., αναγκάζει τις κυβερνήσεις Καραμανλή να θέσουν ως στόχο την εγκαθίδρυση ενός θεσμικού πλαισίου στις αρχές του οποίου να διέπονται οι μελέτες δημοσίων έργων.
Αποτέλεσμα αυτής της αναγκαιότητας ήταν η ψήφιση του 716/77 , ο οποίος εφαρμόστηκε στη χώρα μας για περισσότερο από εικοσιπέντε χρόνια. Έκτοτε και έως σήμερα, η Βουλή ψήφισε και εφάρμοσε άλλους δύο Νόμους, τον Ν. 3164/03 και τον τελευταίο και ισχύοντα Ν.3316/05.
2. Ο νόμος 716/77.
O Ν.716/77. αποτέλεσε όπως έχει προαναφερθεί την πρώτη θεσμική προσπάθεια στο τομέα των μελετών δημοσίων έργων. Στόχευσε στη μητρωοποίηση του στελεχιακού δυναμικού, που είχε σαν κύρια απασχόληση τον τομέα της εκπόνησης των μελετών δημοσίων έργων και καθιέρωσε ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο θα στηρίζονται τα κριτήρια ανάθεσης.
Ο 716/77 αποτέλεσε μια πρώτη προσπάθεια θεσμικής σύγκλισης – έστω και σε αυτό το πεδίο- της Ελλάδος με τις χώρες της Ε.Ο.Κ., αφού στόχευε στον εξορθολογισμό και εκσυγχρονισμό του «χώρου παραγωγής μελετών.
Με τον 716/77 είχαμε την δημιουργία Μελετητικών Γραφείων πολλών ταχυτήτων, π.χ., μικρότερου δυναμικού γραφεία για την Περιφέρεια και μεγαλύτερα για τα αστικά κέντρα, και ήταν η πρώτη φορά που καθιερώνεταί στην ουσία ο επαγγελματικός χώρος των ιδιωτικών μελετητικών γραφείων που παρέχουν υπηρεσίες σύμβασης, προς τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Μετά την πρώτη δεκαετία εφαρμογής του Νόμου, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιδιαίτερα αποδοτική, η ποιοτική πλευρά του Νόμου άρχισε να φθίνει οδηγώντας σε οικονομικό μαρασμό μεγάλο κομμάτι του μελετητικού κόσμου. Το παραπάνω ήταν αποτέλεσμα της μη πρόβλεψης για επικαιροποιήση και βελτίωση του νόμου σε σχέση με τις ιδιαίτερες ανάγκες της περιόδου.
Η κατάσταση αυτή οδήγησε στην ανάθεση μελετών δίχως την ύπαρξη των αναγκαίων πιστώσεών, ενώ όλο και περισσότερο διαπλέκονταν η βούληση του κρατικού ή δημοτικού φορέα – δικαιούχου του έργου για την πορεία υλοποίησης της μελέτης, με τη βιοποριστική ανάγκη του μελετητή.
Ως κύρια αδυναμία του, καταγράφηκε στα κατοπινά χρόνια η σύνδεση αμοιβής του Μελετητή του Έργου, με τον Προϋπολογισμό Κατασκευής του ως ποσοστό του ενώ σημαντική επίσης αδυναμία του Ν. 716 /77 ήταν το γεγονός ότι πολλές από τις μελέτες, δεν αφορούσαν σε έργα ιεραρχημένα και ενταγμένα εκ των προτέρων σε εθνικές ή κοινοτικές πιστώσεις.
3. Ο Νόμος «φάντασμα» Ν.3164/03.
Μέσα από την ανάγκη εκσυγχρονισμού του θεσμικού πλαισίου για τις μελέτες δημοσίων έργων δημοσιεύθηκε το 2003 ο Ν. 33164/03, που αντικαθιστούσε το Ν. 716/77.
Ο νόμος αυτός αν και τέθηκε σε ισχύ τον Ιούλιο του 2003, στην ουσία ποτέ δεν εφαρμόστηκε, γιατί από την μια ποτέ δεν εξεδόθησαν οι κανονιστικές πράξεις εφαρμογής του, ενώ αμέσως μετά τις εκλογές του Μαρτίου του 2004 τέθηκε σε οριστική εκτελεστική αδράνεια.
Βασικά σημεία του νόμου «φάντασμα» ήταν η ευθυγράμμιση του Εθνικού Δικαίου των μελετών με το Κοινοτικό Δίκαιο της παροχής υπηρεσιών, η απεξάρτηση της αμοιβής του μελετητή από τον προϋπολογισμό του έργου και η δημιουργία ενός ενιαίου πλαισίου για υπηρεσίες σχετιζόμενες με την παραγωγή έργων.
4. Ο Ν.3316/05.
Έχουν περάσει 5 χρόνια από την έναρξη ισχύος του Νόμου 3316/2005, και το χρονικό διάστημα αυτό είναι ικανό ώστε να γίνει εκτίμηση στην εφαρμοσιμότητα – λειτουργικότητά του και για να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για το κατά πόσο ο νόμος αυτός συνέβαλε ή όχι στην προώθηση του τομέα των μελετών δημοσιών έργων.
Παρόλο που ο 3316/05 είναι πιο ολοκληρωμένος και σημαντικά βελτιωμένος σε σχέση με τους προηγούμενους, παρουσιάζει αρκετά προβλήματα κατά την εφαρμογή του.
Βάση των στοιχείων που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του Τ.Ε.Ε. για τις προκηρύξεις των μελετών την τριετία 2005-2008 και από τη δημοσιοποίηση των αναθέσεων, προκύπτουν τα εξής:
• Το έτος 2005 προκηρύχθηκαν 248 μελέτες και ανατέθηκαν 67, ήτοι ποσοστό 20%.
• Το έτος 2006 προκηρύχθηκαν 676 μελέτες και ανατέθηκαν 45, ήτοι ποσοστό 7%.
• Το έτος 2007( Ιούνιος) προκηρύχθηκαν 223 μελέτες και ανατέθηκαν 15, ήτοι ποσοστό 2%.
Συνολικά προκηρύχθηκαν 1147 μελέτες, ανατέθηκαν οι 117 και ακυρώθηκαν οι 31.
Δηλαδή το ποσοστό των ανατεθέντων είναι 10% των προκηρυχθέντων, το ποσοστό των ακυρωθέντων 3% και το ποσοστό αυτών που δεν ανατέθηκαν 87%, ενώ πολλές δεν τελεσφόρησαν ποτέ.
Προκύπτει λοιπόν ως τραγικό συμπέρασμα από τα παραπάνω, ότι δεν είναι μόνο μικρός ο αριθμός των μελετών που προκηρύχθηκαν, αλλά ότι απ’ τις προκηρυχθείσες, μόνο ένας ελάχιστος αριθμός ανατέθηκε.
Είναι εύκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι ενδεχομένως να μην υπάρξουν μελέτες για την εκτέλεση έργων στα επόμενα χρόνια, ενώ είναι γνωστό ότι για την απορρόφηση των κονδυλίων του Γ’ και κυρίως του Δ’ ΚΠΣ (ΕΣΠΑ 2007-20013) απαιτούνται ολοκληρωμένες και άρτιες μελέτες.
5. Προβλήματα στην εφαρμογή του Ν 3316/05.
Ο Νόμος 3316 μπορεί μεν να δίνει τη δυνατότητα για καλύτερες μελέτες και αξιολόγηση με τρόπο πιο αξιοκρατικό του μελετητικού δυναμικού, όμως εξακολουθεί να είναι ένας νόμος πολύπλοκος και πολύ δύσκολος κατά την εφαρμογή του. Διέπεται από αντί-περιφερειακό πνεύμα, ευνοεί κατά μια έννοια τα μεγάλα γραφεία του κέντρου και δεν προστατεύει το ντόπιο μελετητικό δυναμικό.
Ιδιαίτερο πρόβλημα παρουσιάζεται κατά το στάδιο ανάθεσης της μελέτης. Οι διαδικασίες που ακολουθούνται είναι ιδιαίτερα χρονοβόρες και πολλές φορές ατέρμονες, με αποτέλεσμα η ανάθεση της μελέτης ή να γίνεται μετά από την πάροδο πολύ μεγάλου χρονικού διαστήματος ή πολλές φορές να μη γίνεται ποτέ.
Σημαντικό όμως πρόβλημα που τελικά τον καθιστά αναποτελεσματικό είναι η αδυναμία εφαρμογής του από τη Δημόσια Διοίκηση που φαίνεται ότι ήταν ανέτοιμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του.
Απαιτήσεις όπως είναι η δημιουργία του φακέλου του έργου, η πλήρης γνώση του αντικειμένου της μελέτης και κατά συνέπεια και της εδαφικής ενότητας εφαρμογής της, η σύνταξη λεπτομερών προδιαγραφών κατά την προκήρυξη της μελέτης, και η κατά το δυνατόν ακριβέστερη προ-εκτίμηση της αμοιβής της μελέτης, αποτελούν «τροχοπέδη» διότι η Δημόσια Διοίκηση σήμερα με τον τρόπο που λειτουργεί και είναι στελεχωμένη, με δυσκολία μπορεί να ανταποκριθεί.
Παράλληλα, το στοιχείο της οικονομικής προσφοράς που έχει ενταχθεί ως στοιχείο επιλογής του αναδόχου σχήματος για την εκπόνηση μια μελέτης έχει οδηγήσει στην πράξη σε μείωση των αμοιβών.
Αυτό σε συνδυασμό με τις μη ακριβείς προεκτιμήσεις του φυσικού αντικειμένου και συνακόλουθα της αντίστοιχης αμοιβής των μελετών καθιστούν σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και ασύμφορη την ανάληψη εκπόνησης της.
Τα παραπάνω είχαν σαν αποτέλεσμα, για άλλη μια φορά την απευθείας ανάθεση των μελετών ιδίως από τους Δήμους πράγμα που είναι, σε αντίθεση με το πνεύμα του νόμου. Επομένως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι παραπάνω αναθέσεις δε δημοσιοποιούνται, αν και η δημοσίευσή τους είναι υποχρεωτική από το νόμο.
Άλλωστε θα μπορούσαμε να πούμε ότι με την υπάρχουσα κατάσταση ( αδυναμία παρακολούθησης των μελετών από τους φορείς των έργων κ.λ.π.) οι Ο.Τ.Α. ( και κυρίως οι Καποδιστριακοί Δήμοι) παρακάμπτουν σε μόνιμη βάση τον Ν. 3316 χρησιμοποιώντας κυρίως το γνωστό παράθυρο του «30% του πτυχίου Α’ Τάξης» το οποίο προβλέπεται από τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων.
‘Έτσι ανατίθενται απευθείας πάρα πολλές μελέτες και μάλιστα ανεξάρτητα από τον προϋπολογισμό τους.
Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ( παράνομα φυσικά) διάφορα τεχνάσματα όπως ο χωρισμός του αντικειμένου σε επί μέρους μικρότερα αντικείμενα, εκ των υστέρων επαύξηση του φυσικού αντικειμένου των μελετών κ.λ.π.
Σημειώνεται ότι το «παράθυρο» αυτό έχει διατηρηθεί σε ισχύ παρά τις διατάξεις του Ν. 3316 που προβλεπόταν το αντίθετο και μάλιστα ύστερα από απαίτηση της ΚΕΔΚΕ.
Επίσης αρνητική κατάσταση διαπιστώνεται και στο πεδίο τιμολόγησης των δημοσίων έργων, η οποία έχει μετατραπεί σε αίτιο παθολογίας που εμφανίζουν τα δημόσια έργα στον τόπο μας. Με τις νέες τιμολογήσεις καταργήθηκαν τα αναλυτικά τιμολόγια και αντικαταστάθηκαν με αυθαίρετα περιγραφικά τιμολόγια τα οποία είναι κατά 40 της εκατό χαμηλότερα. Τα κριτήρια βάση των οποίων συντάχθηκαν τα περιγραφικά τιμολόγια, χαρακτηρίζονται από μεγάλο κομμάτι του τεχνικού κόσμου ως αντιεπιστημονικά και χωρίς προδιαγραφές. Τελικά όχι μόνο δεν περιορίστηκαν οι μεγάλες εκπτώσεις άλλα αντιθέτως αυξήθηκαν , γεγονός που αποδεικνύει ότι γίνεται έκπτωση όχι στις «υψηλές» τιμές αλλά στην ποιότητα των έργων.
Την παραπάνω κακή εικόνα συμπληρώνει η μεταβάπτιση των μελετών σε έρευνες και η παράνομη εισβολή των Πανεπιστημίων στο χώρο των μελετών δημοσίων έργων, των οποίών ο ρόλος θα έπρεπε να στρέφεται στην έρευνα και όχι στην παραγωγή μελετών Αναγκαία σημείωση είναι ότι πολλά από αυτά δεν έχουν καν μελετητικό πτυχίο.
Η κατάσταση αυτή οδηγεί στην συρρίκνωση του μελετητικού δυναμικού της περιφέρειας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ελάχιστοι νέοι συνάδελφοι «επενδύουν» πλέον στην ενασχόληση με μελέτες Δημοσίου ενώ μεγάλο ποσοστό όσων αποκτούν Μελετητικά πτυχία έχουν βασικό κίνητρο την απόκτηση του πτυχίου περιβαλλοντικών μελετών (κατηγορία. 27) που είναι απαραίτητο στοιχείο για την υπογραφή ορισμένων κατηγοριών περιβαλλοντικών μελετών στον ιδιωτικό τομέα.
Συμπερασματικά με το νόμο 3316/05 αντί της επιτάχυνσης, της διαφάνειας, της αποτελεσματικότητας δημιουργήθηκε μια βιομηχανία εγγυητικών επιστολών από τις τράπεζες και υπερβολική επιβάρυνση των μελετητών, άρση των αντικειμενικών κριτηρίων, δηλαδή αύξηση της διακριτικής ευχέρειας της διοίκησης, κομφούζιο στις επιτροπές κρίσεων καθώς και βιομηχανία ενστάσεων και δικαστικών εμπλοκών.
6. Επίλογος – Προοπτικές.
Σε μια πρώτη κατεύθυνση αν θέλαμε την παραμονή του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου θα ήταν αναγκαίο να γίνουν επείγουσες και ριζοσπαστικές αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση ώστε να γίνει δυνατή η ανταπόκριση της τουλάχιστον στις απαιτήσεις αυτού του νόμου που αφορά την προκήρυξη ανάθεση και επίβλεψη των μελετών. Η επιπλέον στελέχωση και η σωστότερη οργάνωση των υπηρεσιών, παρόλο που είναι βήματα προς τη θετική κατεύθυνση και με μακροχρόνιες θετικές επιπτώσεις στη λειτουργία τους, με τα σημερινά δεδομένα και τον υφιστάμενο τρόπο λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης δε φαίνεται να αποτελούν εγγύηση για τη λύση του προβλήματος στο απαιτούμενο τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Όμως η παραπάνω αποτελεί μια παράμετρο, που μπορεί μεν να είναι ουσιαστική, αλλά ίσως από μόνη της να μην επιλύει το ζήτημα. Γι’ αυτό το λόγο ίσως είναι ανάγκη αυτή τη στιγμή να συζητήσουμε με νηφαλιότητα και υπευθυνότητα και να δημιουργήσουμε ένα νέο θεσμικό πλαίσιο πάνω σε μια βάση ουσιαστικής συζήτησης με τους εμπλεκόμενους φορείς. Στη σύνταξη του νέου θεσμικού πλαισίου, το Τ.Ε.Ε. θα πρέπει να παίξει ουσιαστικό ρόλο, πράγμα που δυστυχώς δεν εξαρτάται από το ίδιο. Η όποια συζήτηση θα πρέπει να γίνει με προτάσεις και ουσιαστική συμμετοχή του Τ.Ε.Ε. ως βασικού εκπροσώπου του τεχνικού κόσμου και όχι όπως συνήθως συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες σύμφωνα με τις διαθέσεις και τα συμφέροντα των «Συμβούλων» του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.
Οι βασικές αρχές του νέου θεσμικού πλαισίου θα πρέπει διέπονται από την αναζήτηση διαδικασιών που θα επιταχύνουν τις αναθέσεις, από την ορθολογικοποιήση της διαδικασίας σύνταξης των φακέλων των έργων με διαδικασίες και δυναμικό που μπορούν να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες απαιτήσεις. Επίσης θα ήταν αναγκαία η εισαγωγή αντικειμενικών στοιχείων κρίσης και αξιολόγησης, όπως και η λήψη μέτρων ενίσχυσης του δυναμικού της χώρας με απόδοση ουσιαστικού ρόλου στο μητρώο μελετητών.
Καταληκτικά, γίνεται κατανοητό ότι πέρα από τη θεσμική αντιμετώπιση του προβλήματος, πρέπει στα πλαίσια της δεδομένης πολιτικής βούλησης για την ολοκλήρωση των έργων του ΕΣΠΑ 2007-2013 να δημιουργηθούν ουσιαστικές προϋποθέσεις για τον συντομότερο τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.
Αν λοιπόν το ΕΣΠΑ (Δ’ ΚΠΣ) θεωρείται απ’ όλους ως η τελευταία ευκαιρία για το αναπτυξιακό άλμα της χώρας και την επίτευξη της σύγκλισης με τις προηγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι λογικό το ερώτημα, πως θα επιτευχθεί αυτό χωρίς μελέτες...
Η εκπόνηση μελετών δημοσίων έργων αποτελεί τον βασικό και κύριο συντελεστή της διαδικασίας παραγωγής έργων στη χώρα μας. ‘Άλλος εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι η υλοποίησή τους, δηλαδή η κατασκευή των έργων που βασίζεται στη μελέτη.
Μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, το τοπίο στον τομέα της ανάθεσης μελετών ήταν θολό, πράγμα που σε συνάρτηση με την είσοδο της Ελλάδας στην τότε Ε.Ο.Κ., αναγκάζει τις κυβερνήσεις Καραμανλή να θέσουν ως στόχο την εγκαθίδρυση ενός θεσμικού πλαισίου στις αρχές του οποίου να διέπονται οι μελέτες δημοσίων έργων.
Αποτέλεσμα αυτής της αναγκαιότητας ήταν η ψήφιση του 716/77 , ο οποίος εφαρμόστηκε στη χώρα μας για περισσότερο από εικοσιπέντε χρόνια. Έκτοτε και έως σήμερα, η Βουλή ψήφισε και εφάρμοσε άλλους δύο Νόμους, τον Ν. 3164/03 και τον τελευταίο και ισχύοντα Ν.3316/05.
2. Ο νόμος 716/77.
O Ν.716/77. αποτέλεσε όπως έχει προαναφερθεί την πρώτη θεσμική προσπάθεια στο τομέα των μελετών δημοσίων έργων. Στόχευσε στη μητρωοποίηση του στελεχιακού δυναμικού, που είχε σαν κύρια απασχόληση τον τομέα της εκπόνησης των μελετών δημοσίων έργων και καθιέρωσε ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο θα στηρίζονται τα κριτήρια ανάθεσης.
Ο 716/77 αποτέλεσε μια πρώτη προσπάθεια θεσμικής σύγκλισης – έστω και σε αυτό το πεδίο- της Ελλάδος με τις χώρες της Ε.Ο.Κ., αφού στόχευε στον εξορθολογισμό και εκσυγχρονισμό του «χώρου παραγωγής μελετών.
Με τον 716/77 είχαμε την δημιουργία Μελετητικών Γραφείων πολλών ταχυτήτων, π.χ., μικρότερου δυναμικού γραφεία για την Περιφέρεια και μεγαλύτερα για τα αστικά κέντρα, και ήταν η πρώτη φορά που καθιερώνεταί στην ουσία ο επαγγελματικός χώρος των ιδιωτικών μελετητικών γραφείων που παρέχουν υπηρεσίες σύμβασης, προς τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Μετά την πρώτη δεκαετία εφαρμογής του Νόμου, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιδιαίτερα αποδοτική, η ποιοτική πλευρά του Νόμου άρχισε να φθίνει οδηγώντας σε οικονομικό μαρασμό μεγάλο κομμάτι του μελετητικού κόσμου. Το παραπάνω ήταν αποτέλεσμα της μη πρόβλεψης για επικαιροποιήση και βελτίωση του νόμου σε σχέση με τις ιδιαίτερες ανάγκες της περιόδου.
Η κατάσταση αυτή οδήγησε στην ανάθεση μελετών δίχως την ύπαρξη των αναγκαίων πιστώσεών, ενώ όλο και περισσότερο διαπλέκονταν η βούληση του κρατικού ή δημοτικού φορέα – δικαιούχου του έργου για την πορεία υλοποίησης της μελέτης, με τη βιοποριστική ανάγκη του μελετητή.
Ως κύρια αδυναμία του, καταγράφηκε στα κατοπινά χρόνια η σύνδεση αμοιβής του Μελετητή του Έργου, με τον Προϋπολογισμό Κατασκευής του ως ποσοστό του ενώ σημαντική επίσης αδυναμία του Ν. 716 /77 ήταν το γεγονός ότι πολλές από τις μελέτες, δεν αφορούσαν σε έργα ιεραρχημένα και ενταγμένα εκ των προτέρων σε εθνικές ή κοινοτικές πιστώσεις.
3. Ο Νόμος «φάντασμα» Ν.3164/03.
Μέσα από την ανάγκη εκσυγχρονισμού του θεσμικού πλαισίου για τις μελέτες δημοσίων έργων δημοσιεύθηκε το 2003 ο Ν. 33164/03, που αντικαθιστούσε το Ν. 716/77.
Ο νόμος αυτός αν και τέθηκε σε ισχύ τον Ιούλιο του 2003, στην ουσία ποτέ δεν εφαρμόστηκε, γιατί από την μια ποτέ δεν εξεδόθησαν οι κανονιστικές πράξεις εφαρμογής του, ενώ αμέσως μετά τις εκλογές του Μαρτίου του 2004 τέθηκε σε οριστική εκτελεστική αδράνεια.
Βασικά σημεία του νόμου «φάντασμα» ήταν η ευθυγράμμιση του Εθνικού Δικαίου των μελετών με το Κοινοτικό Δίκαιο της παροχής υπηρεσιών, η απεξάρτηση της αμοιβής του μελετητή από τον προϋπολογισμό του έργου και η δημιουργία ενός ενιαίου πλαισίου για υπηρεσίες σχετιζόμενες με την παραγωγή έργων.
4. Ο Ν.3316/05.
Έχουν περάσει 5 χρόνια από την έναρξη ισχύος του Νόμου 3316/2005, και το χρονικό διάστημα αυτό είναι ικανό ώστε να γίνει εκτίμηση στην εφαρμοσιμότητα – λειτουργικότητά του και για να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για το κατά πόσο ο νόμος αυτός συνέβαλε ή όχι στην προώθηση του τομέα των μελετών δημοσιών έργων.
Παρόλο που ο 3316/05 είναι πιο ολοκληρωμένος και σημαντικά βελτιωμένος σε σχέση με τους προηγούμενους, παρουσιάζει αρκετά προβλήματα κατά την εφαρμογή του.
Βάση των στοιχείων που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του Τ.Ε.Ε. για τις προκηρύξεις των μελετών την τριετία 2005-2008 και από τη δημοσιοποίηση των αναθέσεων, προκύπτουν τα εξής:
• Το έτος 2005 προκηρύχθηκαν 248 μελέτες και ανατέθηκαν 67, ήτοι ποσοστό 20%.
• Το έτος 2006 προκηρύχθηκαν 676 μελέτες και ανατέθηκαν 45, ήτοι ποσοστό 7%.
• Το έτος 2007( Ιούνιος) προκηρύχθηκαν 223 μελέτες και ανατέθηκαν 15, ήτοι ποσοστό 2%.
Συνολικά προκηρύχθηκαν 1147 μελέτες, ανατέθηκαν οι 117 και ακυρώθηκαν οι 31.
Δηλαδή το ποσοστό των ανατεθέντων είναι 10% των προκηρυχθέντων, το ποσοστό των ακυρωθέντων 3% και το ποσοστό αυτών που δεν ανατέθηκαν 87%, ενώ πολλές δεν τελεσφόρησαν ποτέ.
Προκύπτει λοιπόν ως τραγικό συμπέρασμα από τα παραπάνω, ότι δεν είναι μόνο μικρός ο αριθμός των μελετών που προκηρύχθηκαν, αλλά ότι απ’ τις προκηρυχθείσες, μόνο ένας ελάχιστος αριθμός ανατέθηκε.
Είναι εύκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι ενδεχομένως να μην υπάρξουν μελέτες για την εκτέλεση έργων στα επόμενα χρόνια, ενώ είναι γνωστό ότι για την απορρόφηση των κονδυλίων του Γ’ και κυρίως του Δ’ ΚΠΣ (ΕΣΠΑ 2007-20013) απαιτούνται ολοκληρωμένες και άρτιες μελέτες.
5. Προβλήματα στην εφαρμογή του Ν 3316/05.
Ο Νόμος 3316 μπορεί μεν να δίνει τη δυνατότητα για καλύτερες μελέτες και αξιολόγηση με τρόπο πιο αξιοκρατικό του μελετητικού δυναμικού, όμως εξακολουθεί να είναι ένας νόμος πολύπλοκος και πολύ δύσκολος κατά την εφαρμογή του. Διέπεται από αντί-περιφερειακό πνεύμα, ευνοεί κατά μια έννοια τα μεγάλα γραφεία του κέντρου και δεν προστατεύει το ντόπιο μελετητικό δυναμικό.
Ιδιαίτερο πρόβλημα παρουσιάζεται κατά το στάδιο ανάθεσης της μελέτης. Οι διαδικασίες που ακολουθούνται είναι ιδιαίτερα χρονοβόρες και πολλές φορές ατέρμονες, με αποτέλεσμα η ανάθεση της μελέτης ή να γίνεται μετά από την πάροδο πολύ μεγάλου χρονικού διαστήματος ή πολλές φορές να μη γίνεται ποτέ.
Σημαντικό όμως πρόβλημα που τελικά τον καθιστά αναποτελεσματικό είναι η αδυναμία εφαρμογής του από τη Δημόσια Διοίκηση που φαίνεται ότι ήταν ανέτοιμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του.
Απαιτήσεις όπως είναι η δημιουργία του φακέλου του έργου, η πλήρης γνώση του αντικειμένου της μελέτης και κατά συνέπεια και της εδαφικής ενότητας εφαρμογής της, η σύνταξη λεπτομερών προδιαγραφών κατά την προκήρυξη της μελέτης, και η κατά το δυνατόν ακριβέστερη προ-εκτίμηση της αμοιβής της μελέτης, αποτελούν «τροχοπέδη» διότι η Δημόσια Διοίκηση σήμερα με τον τρόπο που λειτουργεί και είναι στελεχωμένη, με δυσκολία μπορεί να ανταποκριθεί.
Παράλληλα, το στοιχείο της οικονομικής προσφοράς που έχει ενταχθεί ως στοιχείο επιλογής του αναδόχου σχήματος για την εκπόνηση μια μελέτης έχει οδηγήσει στην πράξη σε μείωση των αμοιβών.
Αυτό σε συνδυασμό με τις μη ακριβείς προεκτιμήσεις του φυσικού αντικειμένου και συνακόλουθα της αντίστοιχης αμοιβής των μελετών καθιστούν σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και ασύμφορη την ανάληψη εκπόνησης της.
Τα παραπάνω είχαν σαν αποτέλεσμα, για άλλη μια φορά την απευθείας ανάθεση των μελετών ιδίως από τους Δήμους πράγμα που είναι, σε αντίθεση με το πνεύμα του νόμου. Επομένως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι παραπάνω αναθέσεις δε δημοσιοποιούνται, αν και η δημοσίευσή τους είναι υποχρεωτική από το νόμο.
Άλλωστε θα μπορούσαμε να πούμε ότι με την υπάρχουσα κατάσταση ( αδυναμία παρακολούθησης των μελετών από τους φορείς των έργων κ.λ.π.) οι Ο.Τ.Α. ( και κυρίως οι Καποδιστριακοί Δήμοι) παρακάμπτουν σε μόνιμη βάση τον Ν. 3316 χρησιμοποιώντας κυρίως το γνωστό παράθυρο του «30% του πτυχίου Α’ Τάξης» το οποίο προβλέπεται από τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων.
‘Έτσι ανατίθενται απευθείας πάρα πολλές μελέτες και μάλιστα ανεξάρτητα από τον προϋπολογισμό τους.
Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ( παράνομα φυσικά) διάφορα τεχνάσματα όπως ο χωρισμός του αντικειμένου σε επί μέρους μικρότερα αντικείμενα, εκ των υστέρων επαύξηση του φυσικού αντικειμένου των μελετών κ.λ.π.
Σημειώνεται ότι το «παράθυρο» αυτό έχει διατηρηθεί σε ισχύ παρά τις διατάξεις του Ν. 3316 που προβλεπόταν το αντίθετο και μάλιστα ύστερα από απαίτηση της ΚΕΔΚΕ.
Επίσης αρνητική κατάσταση διαπιστώνεται και στο πεδίο τιμολόγησης των δημοσίων έργων, η οποία έχει μετατραπεί σε αίτιο παθολογίας που εμφανίζουν τα δημόσια έργα στον τόπο μας. Με τις νέες τιμολογήσεις καταργήθηκαν τα αναλυτικά τιμολόγια και αντικαταστάθηκαν με αυθαίρετα περιγραφικά τιμολόγια τα οποία είναι κατά 40 της εκατό χαμηλότερα. Τα κριτήρια βάση των οποίων συντάχθηκαν τα περιγραφικά τιμολόγια, χαρακτηρίζονται από μεγάλο κομμάτι του τεχνικού κόσμου ως αντιεπιστημονικά και χωρίς προδιαγραφές. Τελικά όχι μόνο δεν περιορίστηκαν οι μεγάλες εκπτώσεις άλλα αντιθέτως αυξήθηκαν , γεγονός που αποδεικνύει ότι γίνεται έκπτωση όχι στις «υψηλές» τιμές αλλά στην ποιότητα των έργων.
Την παραπάνω κακή εικόνα συμπληρώνει η μεταβάπτιση των μελετών σε έρευνες και η παράνομη εισβολή των Πανεπιστημίων στο χώρο των μελετών δημοσίων έργων, των οποίών ο ρόλος θα έπρεπε να στρέφεται στην έρευνα και όχι στην παραγωγή μελετών Αναγκαία σημείωση είναι ότι πολλά από αυτά δεν έχουν καν μελετητικό πτυχίο.
Η κατάσταση αυτή οδηγεί στην συρρίκνωση του μελετητικού δυναμικού της περιφέρειας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ελάχιστοι νέοι συνάδελφοι «επενδύουν» πλέον στην ενασχόληση με μελέτες Δημοσίου ενώ μεγάλο ποσοστό όσων αποκτούν Μελετητικά πτυχία έχουν βασικό κίνητρο την απόκτηση του πτυχίου περιβαλλοντικών μελετών (κατηγορία. 27) που είναι απαραίτητο στοιχείο για την υπογραφή ορισμένων κατηγοριών περιβαλλοντικών μελετών στον ιδιωτικό τομέα.
Συμπερασματικά με το νόμο 3316/05 αντί της επιτάχυνσης, της διαφάνειας, της αποτελεσματικότητας δημιουργήθηκε μια βιομηχανία εγγυητικών επιστολών από τις τράπεζες και υπερβολική επιβάρυνση των μελετητών, άρση των αντικειμενικών κριτηρίων, δηλαδή αύξηση της διακριτικής ευχέρειας της διοίκησης, κομφούζιο στις επιτροπές κρίσεων καθώς και βιομηχανία ενστάσεων και δικαστικών εμπλοκών.
6. Επίλογος – Προοπτικές.
Σε μια πρώτη κατεύθυνση αν θέλαμε την παραμονή του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου θα ήταν αναγκαίο να γίνουν επείγουσες και ριζοσπαστικές αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση ώστε να γίνει δυνατή η ανταπόκριση της τουλάχιστον στις απαιτήσεις αυτού του νόμου που αφορά την προκήρυξη ανάθεση και επίβλεψη των μελετών. Η επιπλέον στελέχωση και η σωστότερη οργάνωση των υπηρεσιών, παρόλο που είναι βήματα προς τη θετική κατεύθυνση και με μακροχρόνιες θετικές επιπτώσεις στη λειτουργία τους, με τα σημερινά δεδομένα και τον υφιστάμενο τρόπο λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης δε φαίνεται να αποτελούν εγγύηση για τη λύση του προβλήματος στο απαιτούμενο τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Όμως η παραπάνω αποτελεί μια παράμετρο, που μπορεί μεν να είναι ουσιαστική, αλλά ίσως από μόνη της να μην επιλύει το ζήτημα. Γι’ αυτό το λόγο ίσως είναι ανάγκη αυτή τη στιγμή να συζητήσουμε με νηφαλιότητα και υπευθυνότητα και να δημιουργήσουμε ένα νέο θεσμικό πλαίσιο πάνω σε μια βάση ουσιαστικής συζήτησης με τους εμπλεκόμενους φορείς. Στη σύνταξη του νέου θεσμικού πλαισίου, το Τ.Ε.Ε. θα πρέπει να παίξει ουσιαστικό ρόλο, πράγμα που δυστυχώς δεν εξαρτάται από το ίδιο. Η όποια συζήτηση θα πρέπει να γίνει με προτάσεις και ουσιαστική συμμετοχή του Τ.Ε.Ε. ως βασικού εκπροσώπου του τεχνικού κόσμου και όχι όπως συνήθως συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες σύμφωνα με τις διαθέσεις και τα συμφέροντα των «Συμβούλων» του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.
Οι βασικές αρχές του νέου θεσμικού πλαισίου θα πρέπει διέπονται από την αναζήτηση διαδικασιών που θα επιταχύνουν τις αναθέσεις, από την ορθολογικοποιήση της διαδικασίας σύνταξης των φακέλων των έργων με διαδικασίες και δυναμικό που μπορούν να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες απαιτήσεις. Επίσης θα ήταν αναγκαία η εισαγωγή αντικειμενικών στοιχείων κρίσης και αξιολόγησης, όπως και η λήψη μέτρων ενίσχυσης του δυναμικού της χώρας με απόδοση ουσιαστικού ρόλου στο μητρώο μελετητών.
Καταληκτικά, γίνεται κατανοητό ότι πέρα από τη θεσμική αντιμετώπιση του προβλήματος, πρέπει στα πλαίσια της δεδομένης πολιτικής βούλησης για την ολοκλήρωση των έργων του ΕΣΠΑ 2007-2013 να δημιουργηθούν ουσιαστικές προϋποθέσεις για τον συντομότερο τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.
Αν λοιπόν το ΕΣΠΑ (Δ’ ΚΠΣ) θεωρείται απ’ όλους ως η τελευταία ευκαιρία για το αναπτυξιακό άλμα της χώρας και την επίτευξη της σύγκλισης με τις προηγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι λογικό το ερώτημα, πως θα επιτευχθεί αυτό χωρίς μελέτες...
Θεσεις : Δομημένο περιβάλλον – Προβλήματα και προοπτικές
Ζούμε μέσα σ’ ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Οι πόλεις μας – και όχι μόνο αυτές -εξαπλώνονται με τρομερούς και ανεξέλεγκτους ρυθμούς, που μεταβάλλουν με ταχύτητα, την εικόνα του δομημένου περιβάλλοντος . Η χώρα μας πάσχει, από πολλές προβληματικές περιοχές, που αναζητούν ή αναζήτησαν κατά το παρελθόν αστική ανανέωση και ανάπλαση. Προβλήματα που έχουν άμεση σχέση, με την στέγαση και την ανεπαρκή αστική αναγέννηση. Είναι σαφές ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη, για καλύτερες και κοινωνικά αποδεκτές συνθήκες διαβίωσης, που να προσφέρουν ασφάλεια, καθαριότητα, άνεση, πολιτισμό. Με άλλα λόγια βιώσιμη ανάπτυξη.
Όλες οι λεγόμενες «χωρικές μεταβολές» εκπορεύονται και εξαρτώνται, από τις επιλογές του συστήματος εξουσίας, που πυροδοτούν ιδιωτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες αγνοούν και παραγκωνίζουν τις σχέσεις ισορροπίας, που πρέπει να έχουν με το «δημόσιο συμφέρον».
Είναι αρκετά χρόνια τώρα που ακούμε συχνά, ότι το τρίπτυχο «περιβάλλον – πολιτισμός – τουρισμός», αποτελεί τη βάση της αναπτυξιακής μας στρατηγικής. Το περίεργο αλλά συνάμα και τραγικό ζήτημα όμως, είναι ότι αυτό το «τρίπτυχο» κατ’ ουσίαν αποτέλεσε και αποτελεί, στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση της ανάπτυξης της χώρας, μόνο σύνθημα, μόνο λόγια.
Μελετώντας την ιστορική διαδρομή, των αναπτυξιακών πολιτικών της μεταπολεμικής περιόδου στη Ελλάδα, θα διαπιστώσουμε ότι στο σύνολο τους οι σχεδιαζόμενοι προγραμματισμοί, καταλήγουν σ’ ένα στενό κύκλο περίεργων σχέσεων του λεγόμενου πολιτικού και επιχειρηματικού κατεστημένου.
Ήδη από τη δεκαετία του ΄60, οι ολοένα αυξανόμενες τάσεις κυριαρχίας του ανθρώπινου παράγοντα ανέτρεψαν τη θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στο φυσικό και το δομημένο περιβάλλον, που με σοφία είχε δημιουργηθεί διαμέσου μιας μακρόχρονης παράδοσης , οικιστικής και μη, και σταδιακά το οδήγησαν σε φαινόμενα περιβαλλοντικής υποβάθμισης.
Το φαινόμενο αυτό έγινε πιο έντονο κατά την τελευταία 25ετία. Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 και μετά σε πολλά νησιά κυρίως αλλά και στην ενδοχώρα διακρίνεται η ζοφερή προοπτική, απόρροια της μανίας που επικράτησε για τουριστική εκμετάλλευση και οικοπεδοποίηση του ευαίσθητου χώρου αυτών. Η ραγδαία τουριστική ανάπτυξη έφερε πλούτο που επενδύθηκε κατά κύριο λόγο στην παραγωγή δεύτερης κατοικίας. Το φαινόμενο αυτό συνοδεύτηκε με εκτεταμένη και άναρχη οικοπεδοποίηση και κακής ποιότητας, χωρίς κανόνες, δόμηση.
Αυτή η μορφή της ανάπτυξης που ακολουθήθηκε για μακρά περίοδο , οδήγησε στην εγκατάλειψη, ερήμωση και υποβάθμιση, από τη μία μεριά ολόκληρων περιοχών και οικισμών, που είχαν δημιουργηθεί στην ιστορική πορεία του Ελληνισμού, και από την άλλη στην υπερσυγκέντρωση πληθυσμού και παραγωγικών δομών, σε περιορισμένα αστικά κέντρα, με κυρίαρχο την Αθήνα.
Το φαινόμενο αυτό που, από την μια έχουμε ανεξέλεγκτη ποσοτική μεγέθυνση και συσσώρευση και από την άλλη απουσία ζωής και παραγωγικής δράσης, διαμόρφωσε ένα μοναδικό, ελλειμματικό και ανισόρροπο μοντέλο, όπου και στα δύο σκέλη έδρασε καταστρεπτικά.
Νόμος Χανίων
Σήμερα είμαστε παρατηρητές και ταυτόχρονα δημιουργοί μιας τραγικής εικόνας, που καθημερινά εξακολουθεί να συμπληρώνεται, από την επιτάχυνση της καταστρεπτικής και ανισόρροπης αναπτυξιακής λαίλαπας. Η ανεξέλεγκτη ανοικοδόμηση επεκτείνεται σ’ όλο τον εξωοικιστικό χώρο, ενσωματώνοντας άλλους οικιστικούς πυρήνες, όπου προϋπήρχαν, καταλαμβάνοντας όλο τον ευρύτερο χώρο από χρήσεις και δραστηριότητες, χωρίς να υπάρχει συνολικό πλαίσιο σχεδιασμού, χωρίς γενική κατεύθυνση και οργάνωση, με συνέπεια τη συρρίκνωση του ελεύθερου χώρου, του πρασίνου και της γεωργικής γης. Το τσιμέντο επεκτάθηκε αλόγιστα παντού, αναρριχήθηκε στους ορεινούς όγκους και κατέβηκε στις ακτές και στις θάλασσες. Όλο αυτό ονομάστηκε «ανάπτυξη» και «αξιοποίηση», ενώ ήταν μια πρωτοφανής λεηλασία του ελληνικού τοπίου.
Στον τόπο μας η έλλειψη χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού και θεσμοθέτησης περιβαλλοντικών κανόνων οδήγησε στην ανάλωση φυσικών πόρων απαράμιλλης αισθητικής και περιβαλλοντικής αξίας ή ακόμα χειρότερα σε μη αναστρέψιμη οικολογική καταστροφή, όπως αυτή των τελευταίων ημερών που η χώρα απ' άκρου εις άκρον πυρπολήθηκε με ευθύνη της επίσημης ανοχύρωτης πολιτείας.
Ιδιαίτερα η τελευταία εικοσαετία υπήρξε η περίοδος που αυξήθηκε θεαματικά το κατά κεφαλήν εισόδημα μέσω του τουρισμού. Κατά γενική παραδοχή, στις μέρες μας τα νησιά πρώτης τουριστικής ταχύτητας όπως η Κρήτη έχουν φτάσει στο μέγιστο όριο της φέρουσας οικιστικής τους ικανότητας. Η τουριστική έκρηξη πλημμύρισε τόσο την ενδοχώρα όσο και την παράκτια ζώνη με κτίσματα ενιαίας και απρόσωπης αρχιτεκτονικής που ξεφύτρωσαν βιαστικά προκειμένου να εξυπηρετήσουν την αυξανόμενη τουριστική ζήτηση. Εξαίρετοι αρχιτεκτονικά οικισμοί αλλοιώθηκαν και το τοπίο υπέστη μη αναστρέψιμη καταστροφή. Περιοχές οικοδομήθηκαν μαζικά και ομοιόμορφα, αρχής γενομένης από τις παράκτιες ζώνες, η περίπτωση του Πλατανιά είναι χαρακτηριστική, ενώ το πρόβλημα γίνεται ολοένα πιο έντονο στην ενδοχώρα με την ευρύτερη περιοχή του Αποκώρωνα να αποτελεί τρανταχτή απόδειξη του προβλήματος.
Έννοιες πανάρχαιες, όπως κτήμα, αμπέλι, χωράφι, βοσκότοπος, έχουν αντικατασταθεί από τη μαγική έννοια «οικόπεδο», ενώ το κύριο αίτιο της καταστροφής, οι παραθεριστικές κατοικίες, που επιχειρείται να νομιμοποιηθούν στα πλαίσια του υπό διαβούλευση ειδικού χωροταξικού σχεδιασμού για τον τουρισμό, καταλαμβάνουν με ραγδαίους ρυθμούς τους εναπομείναντες ελεύθερους χώρους. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το τουριστικό προϊόν που θα προσφέρεται στο άμεσο μέλλον στο υπερδομημένο περιβάλλον του τόπου μας;
Δυστυχώς, η οργανωμένη πολιτεία παραμένει άβουλη και η αδράνεια είναι η μόνη της δράση. Η οργανωμένη αντίδραση συγκεκριμένων συμφερόντων ,στη σκέψη και μόνο της θεσμοθέτησης χωροταξικού σχεδίου, οδηγούν τις φοβισμένες τοπικές εξουσίες σε ακινησία. Σαφώς την κύρια ευθύνη έχει η κεντρική πολιτεία, αλλά εξίσου ευθύνονται οι τοπικές κοινωνίες.
Ο τουρισμός τείνει να αποτελέσει πλέον για τον Νομό Χανίων την μονοσήμαντη πηγή πλούτου. Ο σύντομος χρόνος απόκτησης εισοδήματος έγινε ελκυστικός παράγοντας για τους πολίτες που η ενασχόλησή τους στο παρελθόν ήταν προσανατολισμένη και σε άλλους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας όπως η γεωργία, η κτηνοτροφία, η μελισσοκομεία, η αλιεία.
Η σωστή διαχείριση του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος αποτελεί πλέον προϋπόθεση για τη μακροπρόθεσμη αειφόρο ανάπτυξη. Σήμερα η αποκατάσταση της χαμένης ισορροπίας του φυσικού με το ιστορικά δομημένο περιβάλλον είναι δύσκολη, δεν είναι όμως ακόμα ακατόρθωτη. Απαιτούνται αποφάσεις που θα διαμορφώσουν μια νέα πολιτική προκειμένου να ανατραπεί η οριστική αλλοίωση του τοπίου της ενδοχώρας που θα επιτρέψει τη διατήρηση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας της σε βάθος χρόνου
Η καταστροφή που απειλεί ίσως δεν είναι άλλη από την ανεξέλεγκτη και χωρίς συγκεκριμένους όρους εκτός σχεδίου δόμηση! Συνεπώς, πρέπει -έστω στο παρά πέντε- να χωροθετηθούν με φειδώ, στο πλαίσιο του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού, οι περιοχές μελλοντικών επεκτάσεων των οικισμών και ίσως οι ίδιοι υπάρχοντες οικισμοί, να διαφυλαχθεί το τοπίο που τους περιβάλλει και να υπάρξει καθορισμός των αδόμητων χώρων.
Υπ' αυτήν την έννοια τα πρόσφατα εξαγγελθέντα ειδικά χωροταξικά σχέδια του ΥΠΕΧΩΔΕ για τον Τουρισμό ,τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τη βιομηχανία, ενώ αποτελούν βασική επιδίωξη και απαραίτητο εργαλείο για τον ορθολογικό και πολεοδομικό σχεδιασμό της χώρας, προηγούνται αντί να έπονται του γενικού χωροταξικού της χώρας μας και παρουσιάζουν αδυναμίες που ως Τεχνικό Επιμελητήριο έχουμε κατά καιρούς επισημάνει.
Θεωρούμε ως δεδομένη τη σπουδαιότητα τους και η πρωτοβουλία του ΥΠΕΧΩΔΕ για την ενεργοποίηση του χωροταξικού σχεδιασμού, με την προώθηση ομάδας Πλαισίων Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης ανταποκρίνεται σε πάγια αιτήματα του ΤΕΕ και είναι ασφαλώς θετική. Ωστόσο αυτό γίνεται αποσπασματικά και ασύνδετα με την προώθηση Ειδικών Χωροταξικών Πλαισίων χωρίς να έχει συνταχθεί το Γενικό Χωροταξικό Χώρας.
Χρέος μας σαν Τεχνικό Επιμελητήριο αλλά είναι να συμμετέχουμε σε αυτήν την διαδικασία της διαβούλευσης με συγκεκριμένες απόψεις και θέσεις για μια σειρά από θέματα που σαν μηχανικοί και σαν Τεχνικό Επιμελητήριο ερχόμαστε αντιμέτωποι.
Σαν τέτοια μπορεί να θεωρηθούν τα παρακάτω .
-Η αναχαίτιση της υπερδόμησης τόσο της ενδοχώρας όσο και της παράκτιας ζώνης- στο βαθμό που αυτό πλέον είναι δυνατό- έτσι ώστε να διατηρηθεί η φυσιογνωμία αυτών.
- H Προστασία του Φυσικού Περιβάλλοντος και η Προώθηση της Βιώσιμης Ανάπτυξης
-Ο προσδιορισμός μέσω χωροταξικού σχεδιασμού των δράσεων που ακόμα μπορούν να προστεθούν στη μικρό-κλίμακα μιας περιοχής όπως είναι ο Νόμος Χανίων.
-Ο προσδιορισμό της φέρουσας ικανότητας κάθε περιοχής για τουριστική, οικοδομική και ενδεχομένως ενεργειακή εκμετάλλευση.
-Η Ανάπτυξη και Υποστήριξη των Ήπιων και Εναλλακτικών μορφών Τουρισμού με παράλληλη αναβάθμιση του μαζικού τουρισμού
- Μια γενική κατεύθυνση προς τα ΓΠΣ-ΣΧΟΟΑΠ να ορίζουν απαγόρευση δόμησης για βιομηχανίες στα εκτός σχεδίου παράκτια μέτωπα κάθε ΟΤΑ, εκτός αν προβλέπεται από υποκείμενο Χωροταξικό Σχεδιασμό και δεν ακυρώνει άλλες αναπτυξιακες δραστηριότητες.
-Η εκπόνηση ειδικών προγραμμάτων για τη διατήρηση του πρωτογενούς τομέα -γεωργία, κτηνοτροφία- και καθετοποίηση των προϊόντων τους.
-Η Παραγωγή Πιστοποιημένων Προϊόντων Ποιότητας σε όλους τους τομείς
-Η Προώθηση και Μεταποίηση Προϊόντων του Πρωτογενή Τομέα και η σύνδεσή τους με τους υπόλοιπους τομείς
Υποχρεούμαστε ως μηχανικοί και ειδικότερα ως Τεχνικό Επιμελητήριο, με τον ιδιαίτερο ρόλο που έχουμε σαν θεσμοθετημένος σύμβουλος της Πολιτείας, να αναδεικνύουμε τις παραμέτρους και τους προβληματισμούς εκείνους, έτσι ώστε η κοινωνία δυναμικά να προτάσσει το συλλογικό συμφέρον έναντι του πρόσκαιρου ατομικού. Βασική μας στόχευση θα πρέπει να είναι ανάδειξη του συνόλου των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του νησιού, που είναι εκτός της ιστορίας, το φυσικό περιβάλλον, η ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων, η Κρητική κουζίνα, και ο πολιτισμός ώστε να μπουν οι βάσεις για την ορθολογική ανάπτυξη κάθε περιοχής, αμβλύνοντας τις ανταγωνιστικές τάσεις και εξαλείφοντας τις τοπικές αντιθέσεις.
Πριν να είναι αργά, οφείλουμε να προσδιορίσουμε το καινούριο όραμα που θα δώσει μια ώθηση πραγματικής και ουσιαστικής ανάπτυξης στο νησί μας και στο νομό μας.
Όλες οι λεγόμενες «χωρικές μεταβολές» εκπορεύονται και εξαρτώνται, από τις επιλογές του συστήματος εξουσίας, που πυροδοτούν ιδιωτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες αγνοούν και παραγκωνίζουν τις σχέσεις ισορροπίας, που πρέπει να έχουν με το «δημόσιο συμφέρον».
Είναι αρκετά χρόνια τώρα που ακούμε συχνά, ότι το τρίπτυχο «περιβάλλον – πολιτισμός – τουρισμός», αποτελεί τη βάση της αναπτυξιακής μας στρατηγικής. Το περίεργο αλλά συνάμα και τραγικό ζήτημα όμως, είναι ότι αυτό το «τρίπτυχο» κατ’ ουσίαν αποτέλεσε και αποτελεί, στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση της ανάπτυξης της χώρας, μόνο σύνθημα, μόνο λόγια.
Μελετώντας την ιστορική διαδρομή, των αναπτυξιακών πολιτικών της μεταπολεμικής περιόδου στη Ελλάδα, θα διαπιστώσουμε ότι στο σύνολο τους οι σχεδιαζόμενοι προγραμματισμοί, καταλήγουν σ’ ένα στενό κύκλο περίεργων σχέσεων του λεγόμενου πολιτικού και επιχειρηματικού κατεστημένου.
Ήδη από τη δεκαετία του ΄60, οι ολοένα αυξανόμενες τάσεις κυριαρχίας του ανθρώπινου παράγοντα ανέτρεψαν τη θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στο φυσικό και το δομημένο περιβάλλον, που με σοφία είχε δημιουργηθεί διαμέσου μιας μακρόχρονης παράδοσης , οικιστικής και μη, και σταδιακά το οδήγησαν σε φαινόμενα περιβαλλοντικής υποβάθμισης.
Το φαινόμενο αυτό έγινε πιο έντονο κατά την τελευταία 25ετία. Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 και μετά σε πολλά νησιά κυρίως αλλά και στην ενδοχώρα διακρίνεται η ζοφερή προοπτική, απόρροια της μανίας που επικράτησε για τουριστική εκμετάλλευση και οικοπεδοποίηση του ευαίσθητου χώρου αυτών. Η ραγδαία τουριστική ανάπτυξη έφερε πλούτο που επενδύθηκε κατά κύριο λόγο στην παραγωγή δεύτερης κατοικίας. Το φαινόμενο αυτό συνοδεύτηκε με εκτεταμένη και άναρχη οικοπεδοποίηση και κακής ποιότητας, χωρίς κανόνες, δόμηση.
Αυτή η μορφή της ανάπτυξης που ακολουθήθηκε για μακρά περίοδο , οδήγησε στην εγκατάλειψη, ερήμωση και υποβάθμιση, από τη μία μεριά ολόκληρων περιοχών και οικισμών, που είχαν δημιουργηθεί στην ιστορική πορεία του Ελληνισμού, και από την άλλη στην υπερσυγκέντρωση πληθυσμού και παραγωγικών δομών, σε περιορισμένα αστικά κέντρα, με κυρίαρχο την Αθήνα.
Το φαινόμενο αυτό που, από την μια έχουμε ανεξέλεγκτη ποσοτική μεγέθυνση και συσσώρευση και από την άλλη απουσία ζωής και παραγωγικής δράσης, διαμόρφωσε ένα μοναδικό, ελλειμματικό και ανισόρροπο μοντέλο, όπου και στα δύο σκέλη έδρασε καταστρεπτικά.
Νόμος Χανίων
Σήμερα είμαστε παρατηρητές και ταυτόχρονα δημιουργοί μιας τραγικής εικόνας, που καθημερινά εξακολουθεί να συμπληρώνεται, από την επιτάχυνση της καταστρεπτικής και ανισόρροπης αναπτυξιακής λαίλαπας. Η ανεξέλεγκτη ανοικοδόμηση επεκτείνεται σ’ όλο τον εξωοικιστικό χώρο, ενσωματώνοντας άλλους οικιστικούς πυρήνες, όπου προϋπήρχαν, καταλαμβάνοντας όλο τον ευρύτερο χώρο από χρήσεις και δραστηριότητες, χωρίς να υπάρχει συνολικό πλαίσιο σχεδιασμού, χωρίς γενική κατεύθυνση και οργάνωση, με συνέπεια τη συρρίκνωση του ελεύθερου χώρου, του πρασίνου και της γεωργικής γης. Το τσιμέντο επεκτάθηκε αλόγιστα παντού, αναρριχήθηκε στους ορεινούς όγκους και κατέβηκε στις ακτές και στις θάλασσες. Όλο αυτό ονομάστηκε «ανάπτυξη» και «αξιοποίηση», ενώ ήταν μια πρωτοφανής λεηλασία του ελληνικού τοπίου.
Στον τόπο μας η έλλειψη χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού και θεσμοθέτησης περιβαλλοντικών κανόνων οδήγησε στην ανάλωση φυσικών πόρων απαράμιλλης αισθητικής και περιβαλλοντικής αξίας ή ακόμα χειρότερα σε μη αναστρέψιμη οικολογική καταστροφή, όπως αυτή των τελευταίων ημερών που η χώρα απ' άκρου εις άκρον πυρπολήθηκε με ευθύνη της επίσημης ανοχύρωτης πολιτείας.
Ιδιαίτερα η τελευταία εικοσαετία υπήρξε η περίοδος που αυξήθηκε θεαματικά το κατά κεφαλήν εισόδημα μέσω του τουρισμού. Κατά γενική παραδοχή, στις μέρες μας τα νησιά πρώτης τουριστικής ταχύτητας όπως η Κρήτη έχουν φτάσει στο μέγιστο όριο της φέρουσας οικιστικής τους ικανότητας. Η τουριστική έκρηξη πλημμύρισε τόσο την ενδοχώρα όσο και την παράκτια ζώνη με κτίσματα ενιαίας και απρόσωπης αρχιτεκτονικής που ξεφύτρωσαν βιαστικά προκειμένου να εξυπηρετήσουν την αυξανόμενη τουριστική ζήτηση. Εξαίρετοι αρχιτεκτονικά οικισμοί αλλοιώθηκαν και το τοπίο υπέστη μη αναστρέψιμη καταστροφή. Περιοχές οικοδομήθηκαν μαζικά και ομοιόμορφα, αρχής γενομένης από τις παράκτιες ζώνες, η περίπτωση του Πλατανιά είναι χαρακτηριστική, ενώ το πρόβλημα γίνεται ολοένα πιο έντονο στην ενδοχώρα με την ευρύτερη περιοχή του Αποκώρωνα να αποτελεί τρανταχτή απόδειξη του προβλήματος.
Έννοιες πανάρχαιες, όπως κτήμα, αμπέλι, χωράφι, βοσκότοπος, έχουν αντικατασταθεί από τη μαγική έννοια «οικόπεδο», ενώ το κύριο αίτιο της καταστροφής, οι παραθεριστικές κατοικίες, που επιχειρείται να νομιμοποιηθούν στα πλαίσια του υπό διαβούλευση ειδικού χωροταξικού σχεδιασμού για τον τουρισμό, καταλαμβάνουν με ραγδαίους ρυθμούς τους εναπομείναντες ελεύθερους χώρους. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το τουριστικό προϊόν που θα προσφέρεται στο άμεσο μέλλον στο υπερδομημένο περιβάλλον του τόπου μας;
Δυστυχώς, η οργανωμένη πολιτεία παραμένει άβουλη και η αδράνεια είναι η μόνη της δράση. Η οργανωμένη αντίδραση συγκεκριμένων συμφερόντων ,στη σκέψη και μόνο της θεσμοθέτησης χωροταξικού σχεδίου, οδηγούν τις φοβισμένες τοπικές εξουσίες σε ακινησία. Σαφώς την κύρια ευθύνη έχει η κεντρική πολιτεία, αλλά εξίσου ευθύνονται οι τοπικές κοινωνίες.
Ο τουρισμός τείνει να αποτελέσει πλέον για τον Νομό Χανίων την μονοσήμαντη πηγή πλούτου. Ο σύντομος χρόνος απόκτησης εισοδήματος έγινε ελκυστικός παράγοντας για τους πολίτες που η ενασχόλησή τους στο παρελθόν ήταν προσανατολισμένη και σε άλλους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας όπως η γεωργία, η κτηνοτροφία, η μελισσοκομεία, η αλιεία.
Η σωστή διαχείριση του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος αποτελεί πλέον προϋπόθεση για τη μακροπρόθεσμη αειφόρο ανάπτυξη. Σήμερα η αποκατάσταση της χαμένης ισορροπίας του φυσικού με το ιστορικά δομημένο περιβάλλον είναι δύσκολη, δεν είναι όμως ακόμα ακατόρθωτη. Απαιτούνται αποφάσεις που θα διαμορφώσουν μια νέα πολιτική προκειμένου να ανατραπεί η οριστική αλλοίωση του τοπίου της ενδοχώρας που θα επιτρέψει τη διατήρηση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας της σε βάθος χρόνου
Η καταστροφή που απειλεί ίσως δεν είναι άλλη από την ανεξέλεγκτη και χωρίς συγκεκριμένους όρους εκτός σχεδίου δόμηση! Συνεπώς, πρέπει -έστω στο παρά πέντε- να χωροθετηθούν με φειδώ, στο πλαίσιο του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού, οι περιοχές μελλοντικών επεκτάσεων των οικισμών και ίσως οι ίδιοι υπάρχοντες οικισμοί, να διαφυλαχθεί το τοπίο που τους περιβάλλει και να υπάρξει καθορισμός των αδόμητων χώρων.
Υπ' αυτήν την έννοια τα πρόσφατα εξαγγελθέντα ειδικά χωροταξικά σχέδια του ΥΠΕΧΩΔΕ για τον Τουρισμό ,τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τη βιομηχανία, ενώ αποτελούν βασική επιδίωξη και απαραίτητο εργαλείο για τον ορθολογικό και πολεοδομικό σχεδιασμό της χώρας, προηγούνται αντί να έπονται του γενικού χωροταξικού της χώρας μας και παρουσιάζουν αδυναμίες που ως Τεχνικό Επιμελητήριο έχουμε κατά καιρούς επισημάνει.
Θεωρούμε ως δεδομένη τη σπουδαιότητα τους και η πρωτοβουλία του ΥΠΕΧΩΔΕ για την ενεργοποίηση του χωροταξικού σχεδιασμού, με την προώθηση ομάδας Πλαισίων Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης ανταποκρίνεται σε πάγια αιτήματα του ΤΕΕ και είναι ασφαλώς θετική. Ωστόσο αυτό γίνεται αποσπασματικά και ασύνδετα με την προώθηση Ειδικών Χωροταξικών Πλαισίων χωρίς να έχει συνταχθεί το Γενικό Χωροταξικό Χώρας.
Χρέος μας σαν Τεχνικό Επιμελητήριο αλλά είναι να συμμετέχουμε σε αυτήν την διαδικασία της διαβούλευσης με συγκεκριμένες απόψεις και θέσεις για μια σειρά από θέματα που σαν μηχανικοί και σαν Τεχνικό Επιμελητήριο ερχόμαστε αντιμέτωποι.
Σαν τέτοια μπορεί να θεωρηθούν τα παρακάτω .
-Η αναχαίτιση της υπερδόμησης τόσο της ενδοχώρας όσο και της παράκτιας ζώνης- στο βαθμό που αυτό πλέον είναι δυνατό- έτσι ώστε να διατηρηθεί η φυσιογνωμία αυτών.
- H Προστασία του Φυσικού Περιβάλλοντος και η Προώθηση της Βιώσιμης Ανάπτυξης
-Ο προσδιορισμός μέσω χωροταξικού σχεδιασμού των δράσεων που ακόμα μπορούν να προστεθούν στη μικρό-κλίμακα μιας περιοχής όπως είναι ο Νόμος Χανίων.
-Ο προσδιορισμό της φέρουσας ικανότητας κάθε περιοχής για τουριστική, οικοδομική και ενδεχομένως ενεργειακή εκμετάλλευση.
-Η Ανάπτυξη και Υποστήριξη των Ήπιων και Εναλλακτικών μορφών Τουρισμού με παράλληλη αναβάθμιση του μαζικού τουρισμού
- Μια γενική κατεύθυνση προς τα ΓΠΣ-ΣΧΟΟΑΠ να ορίζουν απαγόρευση δόμησης για βιομηχανίες στα εκτός σχεδίου παράκτια μέτωπα κάθε ΟΤΑ, εκτός αν προβλέπεται από υποκείμενο Χωροταξικό Σχεδιασμό και δεν ακυρώνει άλλες αναπτυξιακες δραστηριότητες.
-Η εκπόνηση ειδικών προγραμμάτων για τη διατήρηση του πρωτογενούς τομέα -γεωργία, κτηνοτροφία- και καθετοποίηση των προϊόντων τους.
-Η Παραγωγή Πιστοποιημένων Προϊόντων Ποιότητας σε όλους τους τομείς
-Η Προώθηση και Μεταποίηση Προϊόντων του Πρωτογενή Τομέα και η σύνδεσή τους με τους υπόλοιπους τομείς
Υποχρεούμαστε ως μηχανικοί και ειδικότερα ως Τεχνικό Επιμελητήριο, με τον ιδιαίτερο ρόλο που έχουμε σαν θεσμοθετημένος σύμβουλος της Πολιτείας, να αναδεικνύουμε τις παραμέτρους και τους προβληματισμούς εκείνους, έτσι ώστε η κοινωνία δυναμικά να προτάσσει το συλλογικό συμφέρον έναντι του πρόσκαιρου ατομικού. Βασική μας στόχευση θα πρέπει να είναι ανάδειξη του συνόλου των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του νησιού, που είναι εκτός της ιστορίας, το φυσικό περιβάλλον, η ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων, η Κρητική κουζίνα, και ο πολιτισμός ώστε να μπουν οι βάσεις για την ορθολογική ανάπτυξη κάθε περιοχής, αμβλύνοντας τις ανταγωνιστικές τάσεις και εξαλείφοντας τις τοπικές αντιθέσεις.
Πριν να είναι αργά, οφείλουμε να προσδιορίσουμε το καινούριο όραμα που θα δώσει μια ώθηση πραγματικής και ουσιαστικής ανάπτυξης στο νησί μας και στο νομό μας.
ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ
ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ
Πειθαρχικό Συμβούλιο ΤΕΕ-ΤΔΚ
Γιάννης Κλωνιζάκης (Πολιτικός Μηχανικός)
Αντιπροσωπεία ΤΕΕ-ΤΔΚ
Hλιαννα Αρχοντάκη (Μηχ/κός Παρ/γής & Διοίκησης)
Ιώαννης Βόρδος (Πολιτικός Μηχανικός)
Γεωργία Βουράκη (Πολιτικος Μηχανικος)
Μιλτιάδης Κλωνιζάκης (Δομοστατικός Μηχανικός)
Παντελής –Γεώργιος Μανουσάκης (Μηχ/κός Παρ/γής & Διοίκησης)
Μιχαήλ Φιλίππου (Πολιτικός Μηχανικός)
Πειθαρχικό Συμβούλιο ΤΕΕ-ΤΔΚ
Γιάννης Κλωνιζάκης (Πολιτικός Μηχανικός)
Αντιπροσωπεία ΤΕΕ-ΤΔΚ
Hλιαννα Αρχοντάκη (Μηχ/κός Παρ/γής & Διοίκησης)
Ιώαννης Βόρδος (Πολιτικός Μηχανικός)
Γεωργία Βουράκη (Πολιτικος Μηχανικος)
Μιλτιάδης Κλωνιζάκης (Δομοστατικός Μηχανικός)
Παντελής –Γεώργιος Μανουσάκης (Μηχ/κός Παρ/γής & Διοίκησης)
Μιχαήλ Φιλίππου (Πολιτικός Μηχανικός)
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
Ανεξάρτητη Κίνηση Μηχανικών
ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΕ 2010
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
4 Θέλω και 2 απαντήσεις
Το περιβάλλον που ζούμε…
Το τελευταίο διάστημα, εξαιτίας των αποφάσεων της πολιτείας, το επιστημονικό δυναμικό της χώρας και ειδικότερα οι διπλωματούχοι μηχανικοί αισθάνονται ότι βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στο στόχαστρο.
Τα αποτελέσματα αυτής της συντονισμένης επίθεσης είναι γνωστά και τα βιώνουμε όλοι μας:
Η επί της ουσίας κατάργηση του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε, σηματοδοτεί τη διάλυση ενός ασφαλιστικού φορέα που θεμελιώθηκε πάνω στον κόπο και τον ιδρώτα των μηχανικών.
Η κατάργηση των φορολογικών συντελεστών επαναφέρει μετά από είκοσι χρόνια τον πιο άδικο τρόπο φορολόγησης.
Η σοβαρή μείωση του εισοδήματος και των εργασιακών δικαιωμάτων τόσο στον Δημόσιο όσο και στον Ιδιωτικό τομέα.
Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και η κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών θέτει σε κίνδυνο την ποιότητα των μελετών και προωθεί την είσοδο ξένων εταιριών για την παροχή υπηρεσιών μηχανικού.
Η αναγνώριση των πτυχιούχων των κολλεγίων ισότιμα με τους πτυχιούχους μηχανικούς.
Η έλλειψη ενός πλαισίου για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων των νέων ειδικοτήτων των μηχανικών έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχουν μηχανικοί, κυρίως νέοι, που δεν έχουν δικαίωμα στη επαγγελματική τους ύπαρξη.
Οι μικρές τεχνικές εταιρίες ακόμα περιμένουν δεδουλευμένα προηγούμενων ετών… και επαιτούν.
Στην επαγγελματική μας καθημερινότητα βιώνουμε συνδυασμένη την επίθεση και αδιαφορία από μέρους των υπουργείων από τις αποφάσεις των οποίων είμαστε άμεσα εξαρτημένοι. Η εγκύκλιος 1 του 2010, η χωρίς προϋποθέσεις, κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης και η αναμονή ερμηνευτικών εγκυκλίων για μια σειρά από αποφάσεις και νόμους, δημιουργούν ένα δυσμενές επαγγελματικό περιβάλλον. Οι προς έκδοση οικοδομικές άδειες παραμένουν στοιβαγμένες στα ράφια των Πολεοδομικών Γραφείων αναμένοντας την όποια απόφαση. Οι υπηρεσίες παραμένουν ανεπαρκώς στελεχωμένες με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται το έργο τους. Το προσωπικό τους σπανίως επιμορφώνεται και είναι πάντοτε εξαρτώμενο από τις διαθέσεις του κάθε Δημάρχου, του κάθε υπηρεσιακού παράγοντα.
Κάποιοι πέτυχαν το σκοπό τους… Οι μηχανικοί εμφανίζονται στην κοινή γνώμη σας φοροφυγάδες, οι τεχνικές εταιρίες καταρρέουν και κλείνουν η μία μετά την άλλη με αποτέλεσμα χιλιάδες μηχανικοί να βιώνουν με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό τις απολύσεις. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες μηχανικοί και ειδικότερα οι νέοι δεν έχουν πια δουλεία και πλέον αντιμετωπίζουν βιοποριστικό πρόβλημα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι βιώνουν την δραματική μείωση του μισθού τους αφού εκτός από τον κουτσουρεμένο 13ο μισθό χάνουν και τα κοινωνικά επιδόματα. Τα ταμεία λεηλατούνται…
Τι ΤΕΕ Θέλουμε… ή τα 4 Θέλω
Είναι κοινά παραδεκτό ότι τα τελευταία χρόνια το ΤΕΕ έχει απομακρυνθεί από τον μέσο Μηχανικό. Η ηγεσία του ΤΕΕ επιμένει να αναδεικνύει μόνο τον αναπτυξιακό της ρόλο ξοδεύοντας φαιά ουσία σε ατέρμονες και άσκοπες διαβουλεύσεις που απ’ ότι φαίνεται αποτελούν το ξεροκόμματο της εκάστοτε εξουσίας προς τον δήθεν τεχνικό της σύμβουλο. Οι λέξεις όπως διαβούλευση, ανάπτυξη κλπ. ακούγονται πλέον σαν κακόγουστα αστεία στα αυτιά των μηχανικών. Από την άλλη στην οποιαδήποτε συζήτηση για διεκδικήσεις ή ακόμα και για την διασφάλιση των κεκτημένων οι ιθύνοντες του ΤΕΕ είτε μας παραπέμπουν στα όργανα των κλαδικών και εργασιακών συλλόγων, είτε με χαρακτηριστική αργοπορία συνειδητοποιούν το μέγεθος των προβλημάτων, χωρίς να καταφέρνουν να δώσουν τις απαιτούμενες λύσεις.
Πιστεύουμε στην συνδυασμένη λειτουργία του ΤΕΕ τόσο σαν τεχνικού συμβούλου της πολιτείας όσο και σαν συντονιστή των μεγάλων διεκδικήσεων των μηχανικών. Το παραπάνω είναι εφικτό αρκεί να δημιουργήσουμε μηχανισμούς δράσης τόσο σε επιστημονικά όσο και σε επαγγελματικά – εργασιακά ζητήματα.
Το ΤΕΕ έχει στις τάξεις του ένα μεγάλο δυναμικό μηχανικών το οποίο παραμένει ανενεργό και το οποίο οφείλει να το δραστηριοποιήσει. Αυτό μπορεί να το πετύχει ενεργοποιώντας τους μηχανισμούς του είτε πρόκειται για μόνιμές επιτροπές που θα πρέπει να αποκτήσουν ουσιαστική και συγκεκριμένη δράση, είτε για ομάδες που θα δραστηριοποιούνται μέσα στις τάξεις τις κοινωνίας με την συμμετοχή τους σε κοινωνικές παρεμβάσεις.
Θέλουμε ένα ΤΕΕ ανεξάρτητο από τους κομματικούς μηχανισμούς ικανό να συνθέτει απόψεις και θέσεις. Ένα ΤΕΕ που αντιστέκεται, μελετά, παρεμβαίνει, διεκδικεί, και είναι ικανό να ανατρέπει δεδομένα, έτοιμο να δημιουργεί διεξόδους και προοπτικές
Θέλουμε ένα ΤΕΕ που να προστατεύει το επάγγελμα του μηχανικού και ιδιαίτερα του νέου, αποτελεσματικά και τεκμηριωμένα, παρά τις επιθέσεις, ικανό να δημιουργεί συμμαχίες και να προβάλλει λύσεις, χωρίς να διολισθαίνει σε συντεχνιακές λογικές
Θέλουμε ένα ΤΕΕ που να βελτιώνει την καθημερινότητα των μηχανικών, με διεκδίκηση και κατοχύρωση αξιοπρεπών αμοιβών και συντάξεων, με υπηρεσίες υποστήριξης των δραστηριοτήτων του επαγγέλματος
Θέλουμε ένα ΤΕΕ που να διαθέτει σχέδιο για τους μηχανικούς, ικανό να διευρύνει το πεδίο δράσης τους , σχέδιο για την ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και την αειφορία, το οποίο να αποτελεί παρακαταθήκη για το μέλλον…
2 απαντήσεις…
Ήρθε η ώρα να δώσουμε απαντήσεις σε αυτούς που δέχονται απαθείς, χωρίς καμιά αντίδραση την συντονισμένη επίθεση στον κλάδο των Μηχανικών.
Ήρθε η ώρα να δώσουμε απαντήσεις σε αυτούς που επιδιώκουν έναν κομματικοποιημένο και κυβερνητικό συνδικαλισμό.
Ανεξάρτητη Κίνηση Μηχανικών
ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΕ 2010
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
4 Θέλω και 2 απαντήσεις
Το περιβάλλον που ζούμε…
Το τελευταίο διάστημα, εξαιτίας των αποφάσεων της πολιτείας, το επιστημονικό δυναμικό της χώρας και ειδικότερα οι διπλωματούχοι μηχανικοί αισθάνονται ότι βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στο στόχαστρο.
Τα αποτελέσματα αυτής της συντονισμένης επίθεσης είναι γνωστά και τα βιώνουμε όλοι μας:
Η επί της ουσίας κατάργηση του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε, σηματοδοτεί τη διάλυση ενός ασφαλιστικού φορέα που θεμελιώθηκε πάνω στον κόπο και τον ιδρώτα των μηχανικών.
Η κατάργηση των φορολογικών συντελεστών επαναφέρει μετά από είκοσι χρόνια τον πιο άδικο τρόπο φορολόγησης.
Η σοβαρή μείωση του εισοδήματος και των εργασιακών δικαιωμάτων τόσο στον Δημόσιο όσο και στον Ιδιωτικό τομέα.
Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και η κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών θέτει σε κίνδυνο την ποιότητα των μελετών και προωθεί την είσοδο ξένων εταιριών για την παροχή υπηρεσιών μηχανικού.
Η αναγνώριση των πτυχιούχων των κολλεγίων ισότιμα με τους πτυχιούχους μηχανικούς.
Η έλλειψη ενός πλαισίου για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων των νέων ειδικοτήτων των μηχανικών έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχουν μηχανικοί, κυρίως νέοι, που δεν έχουν δικαίωμα στη επαγγελματική τους ύπαρξη.
Οι μικρές τεχνικές εταιρίες ακόμα περιμένουν δεδουλευμένα προηγούμενων ετών… και επαιτούν.
Στην επαγγελματική μας καθημερινότητα βιώνουμε συνδυασμένη την επίθεση και αδιαφορία από μέρους των υπουργείων από τις αποφάσεις των οποίων είμαστε άμεσα εξαρτημένοι. Η εγκύκλιος 1 του 2010, η χωρίς προϋποθέσεις, κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης και η αναμονή ερμηνευτικών εγκυκλίων για μια σειρά από αποφάσεις και νόμους, δημιουργούν ένα δυσμενές επαγγελματικό περιβάλλον. Οι προς έκδοση οικοδομικές άδειες παραμένουν στοιβαγμένες στα ράφια των Πολεοδομικών Γραφείων αναμένοντας την όποια απόφαση. Οι υπηρεσίες παραμένουν ανεπαρκώς στελεχωμένες με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται το έργο τους. Το προσωπικό τους σπανίως επιμορφώνεται και είναι πάντοτε εξαρτώμενο από τις διαθέσεις του κάθε Δημάρχου, του κάθε υπηρεσιακού παράγοντα.
Κάποιοι πέτυχαν το σκοπό τους… Οι μηχανικοί εμφανίζονται στην κοινή γνώμη σας φοροφυγάδες, οι τεχνικές εταιρίες καταρρέουν και κλείνουν η μία μετά την άλλη με αποτέλεσμα χιλιάδες μηχανικοί να βιώνουν με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό τις απολύσεις. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες μηχανικοί και ειδικότερα οι νέοι δεν έχουν πια δουλεία και πλέον αντιμετωπίζουν βιοποριστικό πρόβλημα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι βιώνουν την δραματική μείωση του μισθού τους αφού εκτός από τον κουτσουρεμένο 13ο μισθό χάνουν και τα κοινωνικά επιδόματα. Τα ταμεία λεηλατούνται…
Τι ΤΕΕ Θέλουμε… ή τα 4 Θέλω
Είναι κοινά παραδεκτό ότι τα τελευταία χρόνια το ΤΕΕ έχει απομακρυνθεί από τον μέσο Μηχανικό. Η ηγεσία του ΤΕΕ επιμένει να αναδεικνύει μόνο τον αναπτυξιακό της ρόλο ξοδεύοντας φαιά ουσία σε ατέρμονες και άσκοπες διαβουλεύσεις που απ’ ότι φαίνεται αποτελούν το ξεροκόμματο της εκάστοτε εξουσίας προς τον δήθεν τεχνικό της σύμβουλο. Οι λέξεις όπως διαβούλευση, ανάπτυξη κλπ. ακούγονται πλέον σαν κακόγουστα αστεία στα αυτιά των μηχανικών. Από την άλλη στην οποιαδήποτε συζήτηση για διεκδικήσεις ή ακόμα και για την διασφάλιση των κεκτημένων οι ιθύνοντες του ΤΕΕ είτε μας παραπέμπουν στα όργανα των κλαδικών και εργασιακών συλλόγων, είτε με χαρακτηριστική αργοπορία συνειδητοποιούν το μέγεθος των προβλημάτων, χωρίς να καταφέρνουν να δώσουν τις απαιτούμενες λύσεις.
Πιστεύουμε στην συνδυασμένη λειτουργία του ΤΕΕ τόσο σαν τεχνικού συμβούλου της πολιτείας όσο και σαν συντονιστή των μεγάλων διεκδικήσεων των μηχανικών. Το παραπάνω είναι εφικτό αρκεί να δημιουργήσουμε μηχανισμούς δράσης τόσο σε επιστημονικά όσο και σε επαγγελματικά – εργασιακά ζητήματα.
Το ΤΕΕ έχει στις τάξεις του ένα μεγάλο δυναμικό μηχανικών το οποίο παραμένει ανενεργό και το οποίο οφείλει να το δραστηριοποιήσει. Αυτό μπορεί να το πετύχει ενεργοποιώντας τους μηχανισμούς του είτε πρόκειται για μόνιμές επιτροπές που θα πρέπει να αποκτήσουν ουσιαστική και συγκεκριμένη δράση, είτε για ομάδες που θα δραστηριοποιούνται μέσα στις τάξεις τις κοινωνίας με την συμμετοχή τους σε κοινωνικές παρεμβάσεις.
Θέλουμε ένα ΤΕΕ ανεξάρτητο από τους κομματικούς μηχανισμούς ικανό να συνθέτει απόψεις και θέσεις. Ένα ΤΕΕ που αντιστέκεται, μελετά, παρεμβαίνει, διεκδικεί, και είναι ικανό να ανατρέπει δεδομένα, έτοιμο να δημιουργεί διεξόδους και προοπτικές
Θέλουμε ένα ΤΕΕ που να προστατεύει το επάγγελμα του μηχανικού και ιδιαίτερα του νέου, αποτελεσματικά και τεκμηριωμένα, παρά τις επιθέσεις, ικανό να δημιουργεί συμμαχίες και να προβάλλει λύσεις, χωρίς να διολισθαίνει σε συντεχνιακές λογικές
Θέλουμε ένα ΤΕΕ που να βελτιώνει την καθημερινότητα των μηχανικών, με διεκδίκηση και κατοχύρωση αξιοπρεπών αμοιβών και συντάξεων, με υπηρεσίες υποστήριξης των δραστηριοτήτων του επαγγέλματος
Θέλουμε ένα ΤΕΕ που να διαθέτει σχέδιο για τους μηχανικούς, ικανό να διευρύνει το πεδίο δράσης τους , σχέδιο για την ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και την αειφορία, το οποίο να αποτελεί παρακαταθήκη για το μέλλον…
2 απαντήσεις…
Ήρθε η ώρα να δώσουμε απαντήσεις σε αυτούς που δέχονται απαθείς, χωρίς καμιά αντίδραση την συντονισμένη επίθεση στον κλάδο των Μηχανικών.
Ήρθε η ώρα να δώσουμε απαντήσεις σε αυτούς που επιδιώκουν έναν κομματικοποιημένο και κυβερνητικό συνδικαλισμό.
Ανεξάρτητη Κίνηση Μηχανικών
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)